PrrrrrTuuuu
PrrrrrTuuuu
Ien twa
PrrrrrTuuuu
ien twa
of is it prrrrtieee
ik kom der mar net efter
it lûd wurdt al wer ynhelle
troch in oar lûd
Puumpuumpuum
Puumpuumpuum
in hammer slacht my
yn de breinpanne om
folge troch in trein dy’t
myn iene ear yn rydt
in rûntsje makket troch myn holle
in ambulânse rydt dêrnei
mâlgûlend fan kwabbe
nei kwabbe
Br br br Br br br
myn tosken klepperjen
lippen trilje sêft
as de drilpudding dy’t
ús mem eartiids
op tafel sette
mei myn gebit stiif
opinoar betink ik bytiids
lit los lit los
lit alles los
en ik ûntspan efkes
oant de drilboar
syn wurk begjint
Trrrrrrrr trr trr trr
it liket wol oft ik
by de toskedokter
yn ’e stoel sit
efter yn myn mûle
slok ik omraak flibe
de jokte yn
fuotten, noas
en yn ’t hier
besykje ik der mei myn geast
ûnder te krijen
It kabaal wurdt mei eardoppen
en Arrow Classic Rock
op de headset mei
wikseljend súkses
te liif gien
de befrijing bart rôljend
út it skûlliif
fan de MRI.
Et virus
ik zat allienig op ’n plein
en lichte un peer tegels deruut
mien voeten grevend
in ’t opdreugend zaand
wottels kwammen bloot te liggen
un filigrein petroon van mien opsleuten leven
un mollerille
un spoor dwasover noar ’n sienematografies beeld:
voor mien neus
un middelieuwske krudekappe
as ’n snaevel die de raffelege woarhied
eupen pikt
Covid-19
Ik sjoch de wrâld
ferfoarme troch eachwetter
wylst it foarjier
blêdsjes útteart.
Ik sjoch in sweltsje
twinkeljend yn skjinne loft
sy bout har nêst ûnder ’t ûleboerd
hâldt nearne skoft.
Ik hingje efter boereploech
in kritende mok allyk
klamp my fêst oan de foaroanman
dy’t yn wrimpen grûn de fuorgen lûkt.
Ik rin yn in lege ferfrjemdzjende stêd
yn ’e winkel tôgje ik myn karre fol
mei iten en húskepapier
as wie it goud.
Ik ferfang tuten troch earmtakken
hâld ôfstân fan hjir oant Tokio
myn bûsboekje is leech
myn holle net.
Ik wit net hokker kleed ik oer my krij
mar besykje mei hantsjeklap
geasten te ferjeien en
helpferlieners te stypjen.
Ik bin it berntsje yn de groppe
heit en mem binne fier fan hûs
ik kin se net beroppe
– yn stillens wachtsje ik thús.
de grote onrust
het is niet voor te stellen dat er buiten
je vissenkom geen water is noch vis
het zelfverwijt van het gedeelde glas
’t ongeloof en het sluiten van de luiken
de straten zijn apocalyptisch leeg
wie gister nuchter was heet nu nalatig
het wachten begint, hoever waait de wind
de laatste wiet gescoord nog in een steeg
de terrasstoelen worden opgeruimd
en open flessen mogen leeggedronken
geen minaret die roept noch klokgelui
een vinger naar de vleermuis en de kat
't opspattend bloed, de slagers van de markt
de grote onrust, ’t zwerven naar contact
de grutte ûnrêst
it is net foar te stellen dat der bûten
dyn fiskekom gjin wetter is noch fisk
it selsferwyt fan ’t dielde glês
it ûnleauwe en ’t sluten fan de lûken
de strjitten bin’ apokalyptysk leech
wa’t juster nofteren wie hjit no neilittich
it wachtsjen begjint, hoefier waait de wyn
de lêste wiit krekt skoard noch yn in steech
de stuollen op ’t terras boartsje ferside
en iepen flessen, drink se no mar leech
gjin minaret dy’t ropt noch kloklieden
in finger nei de flearmûs en de kat
’t opspattend bloed, de slachters fan ’e merk
de grutte ûnrêst, ’t swalkjen nei kontakt
oersetting: syds wiersmaeen wedloop
nu vallen ze om de een na de ander
de krullenkop voorop, een polonaise
de nar die virologen ’t virus wenste
de helden uit het skioord worden banger
de man die hoopvol iedereen zou redden
die nachten doortrok tot hij niet meer kon
ook hij zeeg neer, men draait grafieken los
vermeerdert koortsachtig het aantal bedden
het haar laat men maar noodgedwongen groeien
gebitscontroles worden opgeschort
ladders beklommen voor een laatste groet
vertwijfeld drinkt de waard zijn voorraad op
hij ziet een wedloop voor zich zonder finish
plots roept hij luid ‘je krijgt mij niet kapot’
in wedrin
no falle se om de ien nei de oar
de krolkop hy foarop, in polonêze
de nar dy’t firologen ’t firus winske
benaud bin’ no de helden út it skyoard
de man dy’t hoopfol tocht, ik kin jim rêde
dy’t nachten trochgie oant er net mear koe
hy siigd’ ek del, grafiken wurde losdraaid
it koartsige fermearderjen fan bêden
it hier dat litst fan need mar fierder groeie
gebitskontrôles wurde einen opskood
ljedders beklommen foar in lêste groet
ferweesd drinkt de kastlein syn foarrie op
hy sjocht in wedrin foar him sûnder einstreek
dan raast er hommels ‘krijst my net kapot’
oersetting: syds wiersma
Oarden fan No-Go
ik bin der op klear
ik bin it wend
om in wike of mear
yn lockdown te gean
it is myn habitat as dichter
mar mocht it safier komme dat
alles falt yn it slot
en wa’t de doar út wol
earst in ferklearring
fan wêrom, hoelang en wêrhinne
uploade moat
dan rin ik de frontliny yn
de útbonke diken
de grêfstimming yn wiken
it jûkjend blombekjen yn tunen en parken
want as poëzy earne wêze wol
dan is it
ûnbewapene
yn de oarden fan No-Go
also
schreibe ich in friesischer Sprache
und in Großbuchstaben
meinen eigenen Ausweis:
IK BIN DICHTER
MYN WRÂLD LEIT OP ’E DYK
GJIN PANYK
IK KOM NET TICHTERBY
AS IT BYTSJE DISTÂNSJE
DAT FERSEN FAN KWIZEKWÂNSJE
NO IENKEAR FREEGJE
of effektiver miskien:
TREK U TERUG
IK HEB EEN LICHTE KUCH
Nij, aktueel gedicht fan gastdichter Martsje de Jong.
Foto: Geart Tigchelaar
Firusfrij
Freed noch frege de jongste
Wannear ha wy wer ris fakânsje
Altyd mar nei skoalle, jou my frij.
Se kochelet.
Wat yn ’e frede wolst
Te fakânsjefieren
Yn maart? Foarjiersfakânsje
Wie it yn febrewaris ommers noch?
Se kochelet.
In earstejiers middelbere skoalle
Mei de puberhormoanen
Oant achter de earen. En har nocht.
Foarmet de snotnoas foar har
De escape? De flecht
Fan fierstefolle ferplichtings?
Se kochelet.
Fjouwer dagen fierder
Fryslân hat frij
In soarte fan algehiel froastferlet
Frij! ropt se. Frij! Elk hat firusfrij.
