Folgje de dichters

Arjan Hut is dichter fan de moanne by RIXT yn jannewaris 2022. Folgje de dichters is syn twadde moannegedicht.

 

Foto: Geart Tigchelaar

 

Folgje de dichters

Wy wennen earder op de Nachtegaal
mar ferfarren op in heidensk skip nei in strjitte
neamd nei in eilân, djip yn de stêd
fan skaden

De reis wie wyld, buken skuorden iepen
en as we songen spatte guon it bloed fan de
tosken

Alle fûgels fleagen nei de stêd en bouden nêsten
fan tûfen hier, letters en papier.
In liet kraste fan bek nei bek

Besmetlik, of seinen we fan in melody: oansteklik?
It kraste en pipe en krite
as trams read
oer de hege bochten fan it noarden

Wy sleepten nachten troch de nacht
achterstefoarren tsjotterjend en sjongend om sa werom
nei de oarsprong te kommen

Splitsten ússels fan ússels en setten de nije farianten
op in smeller spoar

Yn de nacht tusken de moanne en
de ierde tearde de nije teleskoop syn spegels iepen,
skarnieren en chips te skommeljen yn de romte,
in tommeljende gouden sinneblom

Wy folgen dichters troch de taal
stiif mei de rêch nei de oerknal

 

Oproer yn in lege strjitte

Arjan Hut is Dichter fan jannewaris 2022 by RIXT.  Syn earste moannegedicht is Oproer yn in lege strjitte.

Foto: Geart Tigchelaar

 

Oproer yn in lege strjitte

De fûlste lampe brânt yn in ferlitten romte.
Krystbeammen takelje ôf yn de húskeamers fan
jannewaris. Moderne winter, we diele plaatsjes fan snie.
Hingjend oer it finsterbank stjoer ik myn drones it jier
foarút om previntyf de dreechste dagen op te blazen.

 

Mottejacht

Mottejacht is Gerrit de Vries syn twadde moannegedicht fan Desimber 2022

Foto: Geart Tigchelaar

 

Mottejacht

myn ark hat wol wat wei
fan in tennisracket
in ljochtgrien hânfet
mei in lûkje
foar de batterijen
in ljochtgriene stâle

druk op de giele knop
as knetterjende stjerkes
mei âld en nij
makket de mot op de muorre
feestlike fonkjes

mei linich earmbewegen
dirigearje ik luchtletters

ast in mot
út de loft slachst
en gelok hast
dan spat er útinoar

mei in hurde knal
en in blauwe ljochtflits

yn in ûnwaar
fan tefredenens

koe ik dy ek sa mar reitsje

Foby

Gerrit de Vries is moannedichter fan Desimber 2021 by RIXT.  Syn earste gedicht is Foby.

Foto: Geart Tigchelaar

Foby

in sirkel hat wol wat wei fan in Grykske letter
de ferhâlding tusken omtrek en straal
is net krekt bekend
moat in reëel getal wêze
mei in ûneinige mannichte sifers
efter de komma

wiskundige William Shanks
socht yn de njoggentjinde iuw
santich jier lang nei mear desimalen
707 hat ‘er fûn
yn 1958 berekkene in IBM-kompjuter
syn libbenswurk yn 40 sekonden

It Grykske alfabet
hat 24 letters
we binne no by nûmer 15
ik bin berne op de 16e
arithmofoby is eangst foar sifers

Alfa kaam ús oer it mad
Delta wie gefaarlik
fan Xi hawwe we neat heard
of it moast dy iene ferrekte Sinees wêze
en fierstente let

Omikron is no it biedwurd
Jildt dat as in lang wurd
Omikron soe tige besmetlik wêze
Hippopotomonstrosesquippedaliofoby
is eangst foar lange wurden

foar lettereangst
bestiet hielendal gjin wurd
soe it komme mei de faasje
fan in professor of in kompjuter
rydboskje minsken

ik bin bang foar Pi

It mantsje skriuwt in boek

‘It mantsje skriuwt in boek’ is Cornelis van der Wal syn twadde moannegedicht fan Oktober 2021.

 

Foto: Geart Tigchelaar

 

It mantsje skriuwt in boek

De heuvels binne de helden fan it flakke lân,

sjoch: dêr rint in mantsje oer it skulpepaad.
It mantsje gûlt, it is net sa goed mei de holle.

Toarnbeistrûken skramme syn wangen,
op ‘e strjitte en op ynternet gnize se him út.
Hy skeart him net mear en mist in tosk.

De buorlju sizze: it mantsje skriuwt in boek
oer nuvere saken, dy’t wy net begripe.

Fûgels mei eagen fan fisk sjonge yn de strewellen.

Kristalûntfangers foar pake

‘Kristalûntfangers foar pake’ is Cornelis van der Wal syn earste moannegedicht fan Oktober 2021.

Foto: Geart Tigchelaar

​ Kristalûntfangers foar pake

It ljocht tongere boppe de glânzgjende blommen
fan it âlde lân, dêr’t de swalker syn fersen song,

de hiemdogge syn tosken mei soere flibe slypje soe.
Guon boeren wisten wat der barre moast, de oere dat

pake mei de skou it swarte kanaal ynfarren kaam.
Troch kristalûntfangers wist elkenien fan syn komst.

Wat in dei!

Janneke Spoelstra is de moannedichter fan Septimber 2021 by RIXT. ‘Wat in dei!’ is har earste moannegedicht.

‘Fire in the sky’, foto fan Edwin de Groot.

Wat in dei!

de middeis wie ik yn ’e Koperen Tún
by de oanbieding fan De wrâld yn
bitterswiet, it boek mei 82 oersettingen
fan it fers ‘Bitterswiet’ fan Tiny Mulder,

dy’t tachtich wurden wie, myn namme
stie ek efteryn, ik hie it adres fan it NGTV
trochjûn of sa en stie dus as kontaktpersoan
yn it bestân, hoe dan ek, ik wie derby en

hearde efter my wat oer fleantugen en
dat Tiny har soan ek yn Amearika wenne,
it wie in fleurige middei mei muzyk en poëzij
dêrnei gie ik mei in pear stúdzjegenoaten Frysk

fan ’e NHL nei in broadsjesaak om in broadsje
kroket, der wie in telefyzje yn in hoeke, dêr’t
fleantugen op wiene en flats, wy moasten
avensearje want we soene les hawwe fan

Jan Popkema op ’e FA foar de feroaring om’t
wy dêr jûns mei-inoar nei in lêzing soene, we
hiene de les yn ’e âlde kofjekeamer, en ik
wie dêr thús, want ik wurke dêr al fjouwer

moanne, fuort nei de les stutsen wy de
tún oer nei It Aljemint, dat krekt in jier
Kongressintrum wie, yn ’e grutte seal boppe
soe Annet van der Hoek, lid fan ’e Twadde

Keamer sprekke, se kaam wat letter, fanwegen
de omstannichheden en sei wat oer de
grutte wrâld en dat wy yn It Aljemint dochs
mar gewoan ús dingen dwaan moasten

it waard in nijsgjirrige jûn, oer lytse talen
goed tsien oere ried ik foldien nei hûs

it thúsfront siet mei fjouwerkante
eagen foar de telefyzje, der wiene
alwer fleantugen en flats foar

‘is der wat gebeurd?’, frege ik