headamskampen

‘headamskampen’ is Anne Heegstra har twadde moannegedicht fan oktober.

Foto: Anne Heegstra
headamskampen

yn prikeljend froastwaar
omtrint op in flueske
sette er wisse slaggen

seker, om’t er wist
fan feart en greppel
sleat en welle

joech syn langstme
rynsk de romte
dochs ried ynbannich

wylst syn halen de streken
Alvemar’ en likefolle
stêden taskikten 

núnderen reid en seamen
spegeljend yn kadâns
fan izers oer iis it siizjen

oant it skimer de oeren
fan de dei fersomme
en de jûn omearme

efter tadiene hikke
leit it brutsen deiljocht
it bûtlân yn dreamen

 

Underhûdsk  

Op 07-10-2020 lies Edwin de Groot by Iepen Up û.o. it gedicht Underhûdsk  foar:

Underhûdsk  

it heucht my noch goed dat ik wurke mei, ik sei mongoaltjes
fleurich foar de drumband út, ik wie se wier tagedien
mar moast my djip en djip skamje

en dat in wurd as negerzoen perfoarst ek nea net mear klinke mei
in kearske baarne foar de slaven, dat wol
en sjonge fan god’s leafde is neiby

tûk is de geast en smart
roaskleurich as in piperdjoer hip krêmke
mei nije skoandere frazen, mar taal bliuwt in tin fel

ûngetiidzje

Anne Heegstra is dichter fan de moanne oktober by RIXT. Ungetiidzje is har earste moannegedicht.

Foto: Geart Tigchelaar
ûngetiidzje

mennich man
gie syn ienlike gong
dei yn dei út
wike oan wike
wylst de seine song
 
fersliten
fuotark mei gatten
troch platwâde tiid
spikers sichtber
fan ’t sekuer 
fersoaljen
 
hy trêde
iuwen nei âlde moade
fan hûs op ’t fiere haailân ta
yn opgeand ferweech
de seineman 
temjitte
 
yn lêste skimer
tsjin feroarjende kime
fertige syn tinte

harhammers tikjen
ferwaaide op nije winen

oade oan de ferteller

 

Peter Vermaat is moannedichter fan Septimber by RIXT. Oade oan de ferteller is  syn earste moannegedicht. Lês en harkje ek by Omrop Fryslân.

Foto: Geart Tigchelaar

 

oade oan de ferteller

                                           foar mindert wijnstra

hy makket floeiber wat sûnt jierren stjurre
weismiten is yn ’t jiskefet fan ’e tiid
hy kin de seefroulju noch libje litte
wit wêr’t de duvel dûnset yn it tsjuster

op it hynder set troch in âlde samler
nimt er dy mei nei ’t bosk fan de ferbylding
dêr’t it kweade wiif fan hylpen sels feroaret
ljocht sjocht er, mar it skuorret mei de sjamme

hikke en tein yn in doarp joech de heide
trelit mei boskwachters mykjend gewear
dêr leit de berte fan in grut ferteller

as master wist er eltsenien te foarmjen
liet er bern dreame fisk en kij foarby
no bringt de loft tebeksetters en soargen

De geast en de beam

‘De geast en de beam’ is Cornelis van der Wal syn twadde moannegedicht fan augustus.

Foto: Geart Tigchelaar

 

De geast en de beam

In âld hûs, in beam stiet der neist.
Hy hat dêr wenne yn syn dreamen.
No, lykwols, waait de noardewyn

en heukeret er yn tinne klean.
Faaks is er dea, hy wit neat.
Sil it hûs ek sûnder him bestean?

Blau hinget de dei boppe de wolkens, 
myn griene hier befriest.
In sykjende wikel twifelet

tusken myn wynbrauwen.
Ik bin de beam, fruchten en fûgels
rûgelje fan myn tûken.

De woartels krûpe stadich ûnder it hûs,
skuorren lûke troch de âlde muorren.
De geast wol graach werom nei syn heit.