Carla van der Zwaag

Carla van der Zwaag (1951) út Peins is hikke en tein op It Hearrenfean. Tegearre mei har twalingsus ûntduts se dêr op trettjinjierrige leeftyd yn ’e boekhannel in dichtbondel fan Hanny Michaelis. Rillegau makke se har eigen gedichten dêr’t in oantal fan yn de skoalkrante fan de Kweekskoalle yn Snits pleatst waarden. Nei har trouwen, trije bern en 25 jier foar de klasse wie der wer tiid foar dichtsjen en tekenjen. Trije jier Fryske skriuwles, in dichtkursus fan Abe de Vries en in Masterclass fan Arjan Hut sette har oan om yn it Frysk te dichtsjen. Carla makket diel út fan de dichtgroep FersFroulju en yn 2019 fan de groep dichters dy’t nij dichtwurk makke foar FeRstival. De lêste tiid makket Carla ek tekeningen dy’t by har gedichten passe.

 

FAN ‘E MICH EN D’ OALJEFANT

In fûle brân lôget yn ’t foltere hert,
mei sprantels as wjerljocht
troch alle ieren fan myn grutte liif,
ferlammet skriemend earms en skonken.
Sinnen eksplodearje alderheislikst.
Tonger gjalpt lûdleas út myn holle eagen
de triennen skroeie it glazuer
fan bluod’rige tosken
en sjitte bloedkoralen de rouwe wrâld yn.
Yn it neakene ljocht
fan ûnbidich flokkende flammen
falle klean as jiske op in fertoarre flier.
Fel ronfelet  ta ferkoald plissee.
Faaks dûnset de mûs de Polka op hjitte koalen
Om’t er op de sinne wennet
ynstee fan op ’e moanne.
Ferhûddûke troch slachrein
set de wyn de krimp yn.
Ferdronken yn in reindrip dwêst ik.

© Carla van der Zwaag,
31 jannewaris 2019

 

Gearrane

Yn ‘e fierte
seach ik dy,
do see,
as in baaikúp
fongen
tusken twa dunen.

Ik joele
oantsto dy
yn folle gloarje
oan my
sjen litte soest.

Bergen fan stien en sân
as in wale foar dyn antlit.
Tichterby
tuorrenhege huzen
mei tûzenden rúteagen.

Uteinliks
spratetst foar my
dyn moaiste
blau-sulveren kleed,
‘t skom op ‘e wangen.

Dyn hûd, sa gielgleon
moete myn teannen.
Ik sprate myn earms,
liet my yn dy sakje.

Us gearranen
duorre amper in kertier.
Doe smietst my
op dyn grutste weagen,
befredige,
op it waarme sân werom.

Carla van der Zwaag.