Aukje-Tjitske is dichter fan de moanne Jannewaris 2026 by RIXT.
Se set it gedicht ‘Feroaring’ út har bondel Geosmine (2025) yn it moanneljocht:

‘As ik it nijs folgje, krij ik gauris pikefel en langje ik nei feroaring. Dêr giet dit fers oer. Ik moast dêrby ek in bytsje oan it gedicht ‘De rop om Doede’ fan Hidde Boersma tinke en de moaie opbou yn it gedicht ‘Wer net’ fan Harmen Wind. En fansels foaral oan it flintereffekt. It moaie oan dat effekt is dat lytse dingen derta dogge en feroaring teweech bringe kinne, ek al fielt in inkelde stap faak sa lyts en sinleas. Ik tink dat der mear minsken langje nei feroaring, mar hokker feroaring dat krekt wêze moat, is noch net sa dúdlik.’

Feroaring

it begjint mei in sigentsje
datst allinne mei de lippen heine kinst
foar’st it witst, blaast it fuort
mar mei in flinterke gelok
wurdt it in twirre
in brekking in heal idee

as it oanboazet ta in flaach,

silst it sjen oan ‘e beammen
sil it oer dyn wangen aaie
groeie ta in pûst in wyn
in oertsjûging dy’t minsken fynt
tûken hieltyd hurder swaaie lit

en dan – in net te hâlden stoarm
dat fluitet om dyn oandacht
dy de siken benimt dy bespringt
alle eangst fuortblaast
dy de kop wer skerp raast

it sil oer de seeën bolderje
alle lannen kriten nij dwaan
oer woastinen bosken prairies jeie
sjonge dûnsje dichtsje
oarloch dien jaan
al it kromme rjocht draaie

de fraach is no:
hokker flinter ha wy nedich
hokker wjukslach

Ut:
Geosmine; gedichten van een geurende aarde (2025)

Aukje-Tjitske, stedsdichter fan Terneuzen, is moannedichter fan jannewaris 2026 by RIXT. ‘Net brekke’ is har earste moannegedicht.

Net brekke

Der brekt hjir neat
ik wol gjin diggels fiele
lymje alle stikken

dyn hert dyn fuotten
dyn holle dyn eagen
benammen dyn eagen

Der brekt hjir neat
ik wol gjin barsten hearre
gjin lang piipjen
fan in sikehûsmonitor

Praat leaver
fan in ûnderbrekken
in ûnderbrutsen steat

dy’t aanst – as ik myn eagen iepen doch
gewoan wer mei dy fierder giet

Myrte Marije Veenbaas is dichter fan de moanne Desimber 2025 by RIXT.

Desimber is in moanne fan ôfskie: it jier is hast foarby, it tsjuster freget om weromlûken en de beammen litte har lêste bledsjes los. Noch noait hat desimber foar my swierder west as no, yn 2025: it jier dat ik ús mem ferlear. Mar desimber hat har funksje – rouwe dochst net yn oermjittich sinneljocht; dêrom haw ik derfoar keazen om in fers oer ús mem yn it skimerjende moanneljocht te setten. ‘Memmerook’ (Ensafh, 2024) giet oer ôfskie, nammentlik oer de fielbere oan- en ôfwêzigens fan ús mem yn it hûs dêr’t ús heit yn wenjen bleau nei de skieding. It fers is in oade oan har ierdske wiisheid, de boaiem dy’t se my joech en de gruttens fan har wêzen dy’t bliuwt. It fers besiket de spanning tusken loslitten en kontinuïteit fielber te meitsjen: in prekêre balâns.