Hein Jaap Hilarides is de dichter fan July 2026 by RIXT. ‘Ofgaand tij’ is syn twadde moannegedicht.

Ofgaand tij

Ik lees de gedachten fan ’t slik,
Ontleed de kleurde grizen fan ’t ik.
Ik geef de rúmte an myn dampige self,
Foel ’t licht, de lucht, ’t slik, ’t ôfgaand tij.

Ik smyt stimmingen in ’n symfony fan gedichten;
As Appel forf op ’t doek en Balzac woorden op papier.
Ik lúster na de Wadden as naar ’n pianosonate fan Beethoven.
De seewyn roest in de raiden, de slikfelden flústere mij wat in ’t oor.

Hein Jaap Hilarides is de dichter fan July 2026 by RIXT. ‘Sintjaarsmet’ is syn earste moannegedicht.

223 Sintjaarsmet

De son gaat ônder in ’n rôs feest fan ’n regenboog-kefee.
De beat fan de dronken met sweeft over ’t kaatsfeld,
’n Seefeugel flygt dwars deur ’n kaatsbal hine.
De wermte stiigt mij naar ’t hoofd as ’n ritsy in de sweef.

De dâg na de bulldozers is ’t weer stil.
De kleuren fan de aven losse op in de nacht,
’t Licht boven de Wadden donkerblau.
Alleen ’t geluud fan ’n koe-ketting in ’n melkstâl.

‘Oantinken’ is it earste moannegedicht fan Martsje de Jong, dichter fan juny 2026 by RIXT

Oantinken

Thús hiene wy in ynrinkast
op ’e oerloop neist de badkeamer
Yn myn eagen in ûnbidige kast
dêr’t wit wat yn bewarre waard
en ik op de taast it paad fine koe tusken
âlde boeken, winterklean, redens, skuon
in steapel wollen tekkens
op ’e planke tsjin ’e achterwand en spinnen
Oan de muorre yn swart bakelyt
in draaiknop foar it ljocht
krekt te heech foar myn fingers
Mar it bêste heucht my
it sachte tichtfallen fan ’e doar
de ûnferbidlike klik fan ’e kaai
dy’t omdraaid waard yn it slot
it tsjuster om my hinne

Sylke Kingma har twadde moannegedicht fan april 2026:

It gedicht Boarnebea stiet foar my symboal foar it weromgean nei de boarne, nei myn oarsprong, om mysels en myn wearden yn it libben werom te finen as ik dat út it each driigje te ferliezen. Benammen yn tiden fan sykte of eangst fyn ik heil en treast yn de natuer: yn it wetter, de stilte en wat altyd al bestien hat. Dit gefoel fan weromkear nei de boarne is foar my in tiidleas en in altyd wichtich ûnderdiel fan it libben, dêrom wol ik it hjir graach yn it moanneljocht sette.

boarnebea

myn tarrige longen
boarnebea

fertreastende lijte
oan de stoarm foarby
in algeduerich hert
klopjend wylst ûnwis

ûnttei myn izige eagen
suverje myn giftige liif
ferromje myn tinzen
as ik my mei dy ferbyn

myn leech en heech tij
mem fan myn bern
lit my hoedzje
net allinnich

myn fergonklike bestean