hjir op ‘e klaai

‘hjir op ‘e klaai’ is it fers dêr’t Geart Tigchelaar mei selektearre is om as Fryske ôffurdige nei it poëzyfestival Transpoesie ôf te reizgjen dat plakhân hat op 17 en 18 septimber.

https://leeuwardencityofliterature.nl/fy/geart-tigchelaar-mei-typmasine-op-de-fyts-nei-brussel

Fotografe: Geja Kuiken

 

hjir op ’e klaai

de boaiem hjir op de klaai
klinkt oars as de earste stappen
dy’t ik sette op de sângrûn
fan de Dokkumer Wâlden

it is net dat myn stappen
grutter binne mar swierder

de grûn lûkt hjir oan de fuotten
it wol my op dit stee hâlde
my fertelle fan de striid
tsjin god, it geweld en de see
wylst de lichte sângrûn
it goed mei dy mient
mar ast ienkear fuort bist
dy net wer werom hawwe wol

it is no oan my om te aardzjen
hjir op ’e klaai
in hûs te bouwen en te harkjen
om te begripen hoe’t it it lân derhinne leit
dan kin ik stjerre
en klink ik itselde as de boaiem

Ik hâld fan hurd

Tamara Feddema is dichter fan de moanne septimber by RIXT.  ’Ik hâld fan hurd’ is har twadde moannegedicht.

 

 

IK HÂLD FAN HURD

Neam it net ‘etnysk suverjen’
mar ‘massamoard’
Want suverjen is oars wat moais;
skjinmeitsjen in foarrjocht
Litte wy ús taal net fersmoargje
Mei skjinne wurden
foar goare dingen

Ferpak despoatisme en diktatuer
net as ‘patriottisme’ of ‘eigenwizens’
Want wiis wêze mei jins lân is moai,
grutskens en dyn eigen gong gean kinne
in grutte rykdom

Gjin ‘un-aliven’ foar my
mar ‘dea’, ‘kroandea’ sels
Ja, ik hâld fan hurd
Hoechst gjin ‘ferfelend foar dy’
te sizzen.
Sis mar gewoan ‘da’s kut’

Oan ’e igge

Myrte Marije Veenbaas:

‘Yn augustus is de natuer op har moaist; tagelyk is de oankommende hjerst al fielber. Midden yn de simmerdagen fiel ik dat septimber kommendeweis is; de moanne dat ús mem siik waard en in moanne letter ferstoar (2025) en de moanne wêryn’t ik myn omke ferlear (2024). As moannedichter ha ik in fers skreaun oer ús mem. Om ek myn omke te earen set ik in earder publisearre gedicht foar him (2025) yn it moanneljocht.’

Oan ’e igge ferzje 2

ik seach yn it wetter fan ’e mar
fielde my heal
no’tsto der net mear

in skûtsje fear fuort, rimpele
it gesicht dat my trof

it reid tyske syn folle plommen
yn myn boskje striehier

sâlt, maskara en snot priken myn mûle

ik woe mysels werkenne,
in stêd mei ôflibbe gevels

oant ik in giel blêd laitsjen seach
yn ’e dridze fan ’e igge

ik sei bist der einliks

ek ik bin jiske

Myrte Marije Veenbaas (1986) is moannedichter fan augustus en hat keazen foar in fers dêr’tst de oan- en ôfwêzigens fan har mem (ferstoarn yn 2025) yn fiele kinst. Dit gedicht slút foar har oan by dizze moannen, wêryn’t de natuer op har moaist is en tagelyk de oankommende hjerst al fielber is.

Foto: Myrte Marije Veenbaas

ek ik bin jiske

mei myn ear tsjin it lid
hear ik de stilte fan dyn azem
folgje de linen fan dyn skurte
ea wie ik sels net mear
as grús

ik sjoch dyn fingers
yn myn hân

ik klopje
do seist
ik bin al fuort
as piipgers yn ’e hjerst

Siik

‘Siik’ is in fers fan Anders Rozendal.

Foto: Syds Wiersma

 

Siik

maitiid 2020

tusken De Falom en Quatrebras

striele de giele brem

it joech blidens en hoop

al wienen de gedachten

by de kommende útslach yn Drachten

maitiid 2021

tusken De Falom en Quatrebras

glânze de giele brem

sa moai, glimken wy

likegoed wienen de gedachten

wat wy hearre soenen yn Drachten

maitiid 2022

tusken Quatrebras en De Falom

pronke de giele brem

wy hienen der gjin each foar

hienen inkeld de gedachten

by it fûnis út Drachten

Strânswalkers

Strânswalkers is in fers fan Rein de Lange

Strânswalkers

elts in eigen stjerrehimel
swalkjend mei langstme
yn in besette lea

wurden draaie fan rjochting
waaie in krimpende wyn
oer it strân waarm en iepen

it ûntbleate sân, tij
flústert jit yntym
in lêste sankje

want oer de kym streamt
de ûnferbidlike floed
it sâlt de âlde wûnen yn