mensen / minsken

In aktueel gedicht fan Kate Schlingemann

Foto: Geart Tigchelaar

 

mensen

je ziet ze nog zelden
de laatste tijd
binnen, buiten

alleen

maar wel vaker
steeds nieuwe
apen en beren op de weg
en kinderen die daar op jagen

*

minsken

sjochst se komselden noch
de lêste tiid
binnen, bûten

allinnich

mar wol faker
hieltyd nije
apen en bearen op ’e dyk
en bern dy't dêr op jeie

Oersetting Syds Wiersma

Foar korona

Simen de Jong is nei alle gedachten de earste Fryske skriuwer, dy’t it Korona-firus skipe hat. Aldergeloks betteret it al wer aardich. De Jong skreau in haikû-syklus oer syn wjerfarren.

Foto: Geart Tigchelaar
Foar korona

kloatekorona
ik wol net mei dy op bêd
mar do harkest net

iiskâlde hjitte
flinters fuort en de fûgels
sûnder sangen lam

benei tolven al
stroffelet der in routôch
stil yn eigen fal

wy slute ús op
om inoar net foar jimmer
misse te moaten

PrrrrrTuuuu

It tredde moannegedicht fan maart fan Carla van der Zwaag

Tekening: Carla van der Zwaag

 

PrrrrrTuuuu

PrrrrrTuuuu
Ien twa
PrrrrrTuuuu
ien twa
of is it prrrrtieee
ik kom der mar net efter
it lûd wurdt al wer ynhelle
troch in oar lûd
Puumpuumpuum
Puumpuumpuum
in hammer slacht my 
yn de breinpanne om
folge troch in trein dy’t
myn iene ear yn rydt
in rûntsje makket troch myn holle
in ambulânse rydt dêrnei
mâlgûlend fan kwabbe 
nei kwabbe
Br br br Br br br
myn tosken klepperjen
lippen trilje sêft
as de drilpudding dy’t
ús mem eartiids
op tafel sette
mei myn gebit stiif
opinoar betink ik bytiids
lit los lit los 
lit alles los
en ik ûntspan efkes
oant de drilboar
syn wurk begjint
Trrrrrrrr trr trr trr
it liket wol oft ik
by de toskedokter
yn ’e stoel sit
efter yn myn mûle
slok ik omraak flibe
de jokte yn 
fuotten, noas 
en yn ’t hier
besykje ik der mei myn geast
ûnder te krijen
It kabaal wurdt mei eardoppen
en Arrow Classic Rock
op de headset mei
wikseljend súkses
te liif gien
de befrijing bart rôljend
út it skûlliif
fan de MRI.

 

Et virus

In aktueel gedicht fan Tsjisse Hettema

 

Foto: Geart Tigchelaar

 

Et virus

ik zat allienig op ’n plein
en lichte un peer tegels deruut
mien voeten grevend
in ’t opdreugend zaand
wottels kwammen bloot te liggen
un filigrein petroon van mien opsleuten leven

un mollerille
un spoor dwasover noar ’n sienematografies beeld:
voor mien neus
un middelieuwske krudekappe
as ’n snaevel die de raffelege woarhied
eupen pikt

 

Covid-19

It twadde moannegedicht fan maart fan Carla van der Zwaag

Tekening: Carla van der Zwaag
Covid-19

Ik sjoch de wrâld
ferfoarme troch eachwetter
wylst it foarjier
blêdsjes útteart.

Ik sjoch in sweltsje
twinkeljend yn skjinne loft
sy bout har nêst ûnder ’t ûleboerd
hâldt nearne skoft.

Ik hingje efter boereploech
in kritende mok allyk
klamp my fêst oan de foaroanman
dy’t yn wrimpen grûn de fuorgen lûkt.

Ik rin yn in lege ferfrjemdzjende stêd
yn ’e winkel tôgje ik myn karre fol
mei iten en húskepapier
as wie it goud.

Ik ferfang tuten troch earmtakken
hâld ôfstân fan hjir oant Tokio
myn bûsboekje is leech
myn holle net.

Ik wit net hokker kleed ik oer my krij
mar besykje mei hantsjeklap
geasten te ferjeien en
helpferlieners te stypjen.

Ik bin it berntsje yn de groppe
heit en mem binne fier fan hûs
ik kin se net beroppe
– yn stillens wachtsje ik thús.

 

Twa sonnetten fan Peter Vermaat

Twa aktuele sonnetten fan Peter Vermaat

 

Foto: Geart Tigchelaar

 

de grote onrust

het is niet voor te stellen dat er buiten 
je vissenkom geen water is noch vis
het zelfverwijt van het gedeelde glas
’t ongeloof en het sluiten van de luiken

de straten zijn apocalyptisch leeg
wie gister nuchter was heet nu nalatig
het wachten begint, hoever waait de wind
de laatste wiet gescoord nog in een steeg

de terrasstoelen worden opgeruimd
en open flessen mogen leeggedronken
geen minaret die roept noch klokgelui

een vinger naar de vleermuis en de kat
't opspattend bloed, de slagers van de markt 
de grote onrust, ’t zwerven naar contact

de grutte ûnrêst

it is net foar te stellen dat der bûten
dyn fiskekom gjin wetter is noch fisk
it selsferwyt fan ’t dielde glês
it ûnleauwe en ’t sluten fan de lûken

de strjitten bin’ apokalyptysk leech
wa’t juster nofteren wie hjit no neilittich
it wachtsjen begjint, hoefier waait de wyn
de lêste wiit krekt skoard noch yn in steech

de stuollen op ’t terras boartsje ferside
en iepen flessen, drink se no mar leech
gjin minaret dy’t ropt noch kloklieden

in finger nei de flearmûs en de kat
’t opspattend bloed, de slachters fan ’e merk
de grutte ûnrêst, ’t swalkjen nei kontakt

oersetting: syds wiersma


een wedloop

nu vallen ze om de een na de ander
de krullenkop voorop, een polonaise
de nar die virologen ’t virus wenste
de helden uit het skioord worden banger

de man die hoopvol iedereen zou redden
die nachten doortrok tot hij niet meer kon
ook hij zeeg neer, men draait grafieken los
vermeerdert koortsachtig het aantal bedden

het haar laat men maar noodgedwongen groeien
gebitscontroles worden opgeschort
ladders beklommen voor een laatste groet

vertwijfeld drinkt de waard zijn voorraad op
hij ziet een wedloop voor zich zonder finish
plots roept hij luid ‘je krijgt mij niet kapot’


in wedrin

no falle se om de ien nei de oar
de krolkop hy foarop, in polonêze
de nar dy’t firologen ’t firus winske
benaud bin’ no de helden út it skyoard

de man dy’t hoopfol tocht, ik kin jim rêde
dy’t nachten trochgie oant er net mear koe
hy siigd’ ek del, grafiken wurde losdraaid
it koartsige fermearderjen fan bêden

it hier dat litst fan need mar fierder groeie
gebitskontrôles wurde einen opskood
ljedders beklommen foar in lêste groet

ferweesd drinkt de kastlein syn foarrie op 
hy sjocht in wedrin foar him sûnder einstreek 
dan raast er hommels ‘krijst my net kapot’

oersetting: syds wiersma