Ypie Bakker, moannedichter fan oktober, set har gedicht ‘Kastanjemantsje’ yn it moanneljocht. Se seit deroer: ‘Dit fers giet foar my net allinich oer de natuer en hjerst, mar ek oer in herinnering en in ynsjoch dat yn e hjerst fan myn libben my tafallen is. Boppedat fyn ik dit fers  sa by it neisimmerwaar fan de ôfrûne dagen passen.’



Kastanjemantsje

ierde wazemet moas en 
dea blêdeguod     wurch
hinget sinne oer ’t hiem

iepenbarsten parrefleis 
yn wietejasse-gers rûkt 
fergonklik swietbedoarn

 op dizze okergiele dei
litsto dy sûnder opskik
oan my sjen     neaken

de skyl brutsen 
lykas dyn eagen

bern fan in mem
dy’t de kaai meijoech 
oan âldizerman

neisiet mei trochskode 
namme    hiest leard  te swijen  
te knikken as it moast   

wiest in pleister op ‘e wûne  
mar hast de kaai nea krigen

op dizze okergiele dei 
listo dy sûnder opskik
oan my sjen  —

it ljocht is minder skerp hjoed


Ut: Ensafh, nû. 3, 2026

Tamara Feddema is dichter fan de moanne septimber by RIXT.  ’Ik hâld fan hurd’ is har twadde moannegedicht.

IK HÂLD FAN HURD

Neam it net ‘etnysk suverjen’
mar ‘massamoard’
Want suverjen is oars wat moais;
skjinmeitsjen in foarrjocht
Litte wy ús taal net fersmoargje
Mei skjinne wurden
foar goare dingen

Ferpak despoatisme en diktatuer
net as ‘patriottisme’ of ‘eigenwizens’
Want wiis wêze mei jins lân is moai,
grutskens en dyn eigen gong gean kinne
in grutte rykdom

Gjin ‘un-aliven’ foar my
mar ‘dea’, ‘kroandea’ sels
Ja, ik hâld fan hurd
Hoechst gjin ‘ferfelend foar dy’
te sizzen.
Sis mar gewoan ‘da’s kut’

Tamara Feddema is dichter fan de moanne septimber by RIXT.  ’18 septimber’ is har earste moannegedicht.

Myrte Marije Veenbaas (1986) is moannedichter fan augustus en hat keazen foar in fers dêr’tst de oan- en ôfwêzigens fan har mem (ferstoarn yn 2025) yn fiele kinst. Dit gedicht slút foar har oan by dizze moannen, wêryn’t de natuer op har moaist is en tagelyk de oankommende hjerst al fielber is.

ek ik bin jiske

mei myn ear tsjin it lid
hear ik de stilte fan dyn azem
folgje de linen fan dyn skurte
ea wie ik sels net mear
as grús

ik sjoch dyn fingers
yn myn hân

ik klopje
do seist
ik bin al fuort
as piipgers yn ’e hjerst