grêftegurdlegedicht mei djoer iten

It nijste gedicht fan Tsead Bruinja yn syn funksje as Dichter des Vaderlands.

grêftegurdlegedicht mei djoer iten

nei it inoar net omearmjen en it besprekken
fan it inoar net omearmjen
nei de vitello tonato de saltimbocca
en it fjouwertal glêzen wite wyn
dy't it petear mei de 87-jierrige freondinne
oer it wol of net trochgean mei publisearjen
ast op leeftyd bist en faaks net mear
beskikst oer de skerpste pinne
oerrinne lit
yn it ferlykjen fan ferealens
it ferskil yn temperamint

nei de ekstra limoncello
dy’t nei de limoncello fan it hûs
noch besteld wurde moast
oan ’e ein fan it petear
datst yn earste ynstânsje ôfblaze woest
om dyn drûge kiel
sjochst de freondinne oan dy’t betelle hat
foar dyn iten

krûpst har even oan in tinne tút op ’t wang
en begjinst dy daliks te ferûntskuldigjen
se wiuwt it wei en seit yn in sydstrjitte fan de jordaan
dêr’t fytsen krekt wat te deun opinoar stean
ik tink dat ik wit watst bedoelst

yn de heallege tram nei hûs giet it troch dy hinne
it hat my raar te pakken
dit geprakkesear

mar noch net stevich genôch


© Tsead Bruinja
Oersetting: Syds Wiersma

It orizjineel kinne jo hjir fine.

Jou in reaksje

It e-mailadres wurdt net publisearre. Fereaske fjilden binne markearre met in *