Hindirk Hannema lies by ‘Optrede foar de Frede’ foarige wike snein syn fers ‘Hoopvolle schuilkelder’ foar.

Hoopvolle schuilkelder

Brand van verlangen in deze diepte.
De toorn van vuur zal deze plaats overslaan.
De vulkaan van woede gaat aan deze plek voorbij.
Lucht happend vindt vrede hier zijn toevlucht.
Opgelucht kunnen de moeders ademhalen.
Hun kroost overleeft deze wilde razernij.
Laat de willekeur maar zegevieren.
Laat deze verlichte nacht voorbijgaan.
Laat onze vaders asjeblieft voor eens en
voor altijd het lot van dit wassend ontij beslechten.

Jochem Rijpma lies by ‘Optrede foar de Frede’ foarige wike snein syn fers ‘it ferrie’ foar.

V.P. út M.

It ljocht, de fleur, de leafde
Wurdt begroeven.
De nacht, de nacht,
Allinnich mar nacht en macht
Bewenje de man mei de stielblauwe eagen.
De leagen strielet as tsaar aller tsaren
Yn syn dûnkere tinzen,
Makket ta slaaf
Frede, fleur en frijheid fan in folk,
Makket harren heldhaftige presidint
Ta ûnderdrukkingsfascist,
Makket in platgoaide bernesikehûs
Ta legerlokaasje
Makket bombardearre flechtlingen
Ta fake-nijs.
Mar bringt ek it fallyt
Fan de globalistyske ekonomy.
Harren sanksjes lykje moster nei it miel.
It lân hat no fleantugen en in no-fly sône nedich.
Oars falle alle deaden en heldedieden yn de sompe.
En kleurje de net-baarnde fingers fan de NATO
Hieltyd reader mei Ukraïns bloed.
Koarter troch de bocht,
Ien kûgel, ien effisjinte kûgel nei Moskou.
Miskien wurdt Baudet dan ek wekker.

Joël Hut lies by ‘Optrede foar de Frede’ foarige wike snein it fers ‘Bitter’ foar.

bitter

bitter is it as de heiten
sizze tsjin ’e militêren
dat it noflik is en earfol
för it memmelân te stjêren

Janna van der Meer lies by  ‘Optrede foar de Frede’ foarige wike snein har fers ‘it ferrie’ foar.

it ferrie

toskepoetse, hierkjimme en
in raket fljocht yn ’e tillefyzjetoer fan Kiev
draai it lûd wat heger
minsken roppe nei soldaten
kofje mei koeke
wylst bloed tsjin ’e stiennen spat
nei ’t wurk, it nijs
in nagelnij appartemint, dream fan ’t jonge stel, dondert ynelkoar
sa kâld op it stasjon, in poppe gûlt
lústerje, sjoch

út it perspektyf fan ’e gelokkigen
lykje wy feriene
yn in elektroanyske alliânsje
is alles tichtby
mar it ferrie is dit
sy binne dêr, wy hjirre

as wy jûns ûnder de tekkens krûpe
raast de stilte miskien earst noch
as in tank troch ’t tsjuster
mar je kinne der op wachtsje
en stjoermans holle jout him oer
en dêr sakje wy
wei yn in poel fan frede

de oare deis wurdt it noch slimmer
want freondinne bellet dat se hjoed te iten komt
laitsje en genietsje
wêr moat dat hinne
yn tiden fan oarloch

Foar ‘Optrede foar de Frede’ foarige wike snein makke Syds Wiersma in oersetting fan in gedicht fan de Oekraynske dichter Serhiy Zhadan. Zhadan (1974), berne yn Starobilsk yn de East-Oekraynske provinsje Loegansk, wennet yn Kharkiv. Hy publisearre ferskate dichtbondels en romans. Nei de Russyske ynfaazje is er yn Kharkiv bleaun en aktyf by de organisaasje fan humanitêre help yn de stêd dy’t swier ûnder fjoer leit. Zhadan wie earder belutsen by de Oranjerevolúsje (2004-2005) en de Majdanrevolúsje (2013-2014).

Goed dan ik sil deroer prate

Goed dan ik sil deroer prate:
oer it griene each fan de duvel yn de kleurige loft.
In each dat fan de sydline ôf in bern yn ’e sliep besjocht.
It each fan in oarsoartige dy’t opwining yn ’t plak set fan eangst.
Alles is begûn mei muzyk,
mei groeden achterlitten troch lieten
heard troch berne-earkes op brulloften yn ’e hjerst.
De grutte minsken dy’t muzyk makken.
Folwoeksenens definearre troch soks – de macht om muzyk te meitsjen.
As ferskynt der in nij teken, ferantwurdlik foar it gelok
yn de stim,
as is dizze eigenskip de mins oanberne:
tagelyk jager en sjonger te wêzen.
Muzyk is as de frouljusazem fan karamel,
it nei tabak rûkend hier fan manlju dy’t har tsjuster te moede
tariede op in messegefjocht mei de duvel
dy’t krekt de brulloft fergalle hat.
Muzyk fierder as de tsjerkhôfsmuorren.
Blommen dy’t groeie út frouljusbûsen,
skoalbern dy’t kypje yn de keamers fan de dea.
De hurdst sleine paden liede nei it tsjerkhôf en nei wetter.
Ferbergest inkeld it kostberste yn de grûn –
It wapen dat ryp wurdt út wraak,
porseleinen herten fan âlden dy’t daverje sille
as de lieten fan in skoalkoar.
Ik sil deroer prate –
oer de wyn-ynstruminten fan ûngerêstens,
oer it brulloftsfeest sa memorabel
as rûnst Jerusalim yn.
Begjin it brutsen psalm-ritme fan rein
ûnder dyn hert.
Manlju dy’t dûnsje sa’t se mei har learzens
it steppefjoer úttraapje.
Froulju dy’t har manlju dûnsjend om ’e hals hingje,
hoe sille se harren gean litte, de oarloch yn.
East-Oekraïne, de ein fan it twadde millennium.
De wrâld rint oer fan muzyk en fjoer.
Yn it tsjuster uterje fleanende fisken en sjongende bisten har.
Wilens is hast elkenien dy’t doe troude dea.
Wilens binne de âlden fan leeftydsgenoaten dea.
Wilens binne de measte helden dea.
De loft brekt iepen, bitter as de loften yn de ferhalen fan Gogol.
Galmjend, it sjongen fan minsken dy’t de frucht fan it lân ynhelje.
Galmjend, de muzyk fan wa’t stiennen fan it fjild kroadzje.
Galmjend, it hâldt net op.

© Serhiy Zhadan

Fryske oersetting: Syds Wiersma
Oerset út de Ingelske oersetting fan John Hennessy and Ostap Kin.

In oare nijsgjirrige link

Cornelis van der Wal droech ôfrûne snein by Optrede foar de Frede syn gedicht ‘Snie is in died fan ferset’ foar. It gedicht ferskynde earder yn Ensafh nû 3, 2020. Omdat it dizze wiken in nije, aktuele betsjutting krigen hat, publisearje wy it hjoed nochris.

Snie is in died fan ferset

Snie makket iensum en frij, tinken krimpt fan kâlde sinne.
Snie is in died fan ferset.tsjin de suertsjes en kwallen,
dat binne ús lieders: hja slikje it paad nei de takomst skjin.

Grint komt tusken harren kiezzen, tosktinzen betonmole.
Hja bouwe stêden fan leagens, dêrboppe sirkelje drones,
hja hjitfolgje jo mei eagen dy’t stekke as in lilk ynsekt.

Snie leit tûk op ‘e loer yn ‘e wolkens, snie is ús rêding.
Snie sisteret op ‘e glêde speknekke fan ‘e macht.
Snie raant as fet. Alles raant, myn freon, alles raant.

: