Twa sonnetten fan Peter Vermaat

Twa aktuele sonnetten fan Peter Vermaat

 

Foto: Geart Tigchelaar

 

de grote onrust

het is niet voor te stellen dat er buiten 
je vissenkom geen water is noch vis
het zelfverwijt van het gedeelde glas
’t ongeloof en het sluiten van de luiken

de straten zijn apocalyptisch leeg
wie gister nuchter was heet nu nalatig
het wachten begint, hoever waait de wind
de laatste wiet gescoord nog in een steeg

de terrasstoelen worden opgeruimd
en open flessen mogen leeggedronken
geen minaret die roept noch klokgelui

een vinger naar de vleermuis en de kat
't opspattend bloed, de slagers van de markt 
de grote onrust, ’t zwerven naar contact

de grutte ûnrêst

it is net foar te stellen dat der bûten
dyn fiskekom gjin wetter is noch fisk
it selsferwyt fan ’t dielde glês
it ûnleauwe en ’t sluten fan de lûken

de strjitten bin’ apokalyptysk leech
wa’t juster nofteren wie hjit no neilittich
it wachtsjen begjint, hoefier waait de wyn
de lêste wiit krekt skoard noch yn in steech

de stuollen op ’t terras boartsje ferside
en iepen flessen, drink se no mar leech
gjin minaret dy’t ropt noch kloklieden

in finger nei de flearmûs en de kat
’t opspattend bloed, de slachters fan ’e merk
de grutte ûnrêst, ’t swalkjen nei kontakt

oersetting: syds wiersma


een wedloop

nu vallen ze om de een na de ander
de krullenkop voorop, een polonaise
de nar die virologen ’t virus wenste
de helden uit het skioord worden banger

de man die hoopvol iedereen zou redden
die nachten doortrok tot hij niet meer kon
ook hij zeeg neer, men draait grafieken los
vermeerdert koortsachtig het aantal bedden

het haar laat men maar noodgedwongen groeien
gebitscontroles worden opgeschort
ladders beklommen voor een laatste groet

vertwijfeld drinkt de waard zijn voorraad op
hij ziet een wedloop voor zich zonder finish
plots roept hij luid ‘je krijgt mij niet kapot’


in wedrin

no falle se om de ien nei de oar
de krolkop hy foarop, in polonêze
de nar dy’t firologen ’t firus winske
benaud bin’ no de helden út it skyoard

de man dy’t hoopfol tocht, ik kin jim rêde
dy’t nachten trochgie oant er net mear koe
hy siigd’ ek del, grafiken wurde losdraaid
it koartsige fermearderjen fan bêden

it hier dat litst fan need mar fierder groeie
gebitskontrôles wurde einen opskood
ljedders beklommen foar in lêste groet

ferweesd drinkt de kastlein syn foarrie op 
hy sjocht in wedrin foar him sûnder einstreek 
dan raast er hommels ‘krijst my net kapot’

oersetting: syds wiersma




 

 

Jou in reaksje

It e-mailadres wurdt net publisearre. Fereaske fjilden binne markearre met in *