moeting

Froukje Reitsema:

in gedicht oer in moeting dy’t my djip yn it moed taaste. In werklik stikje ‘film’ út in kuier yn de Cevennes, maaie ’18

Foto: Geart Tigchelaar

 

moeting

twa hannen oan ’e hikke, ien foet mar
d’ oare, myn liif befrear, stûke yn de loft
neat wie yn beweech te krijen, alles stiif
ien mei ’t hikkehout, as út itselde snien

hy seach my oan en hifke my, ik him
fiif tellen wiene wy allinne, hy en ik
hy sloech as earst’ de eagen del en gie
ik stie noch as beferzen, it stek en ik twa-ien

syn sturt mei wite punt dûnse foar myn eagen
doe trillen planken, skodden skonken
ik slokte, hapte nei de siken en soe falle
mar ik sprong, ik moast him folgje nei syn hoal

ik woe him kenne, witte fan syn wrâld
mar ’k wie him kwyt, it moast yn ien haal helder wêze
dat inkeld stuit wiene wy deselde, ien
sa eigen koe net earder moete witten wêze

Jou in reaksje

It e-mailadres wurdt net publisearre. Fereaske fjilden binne markearre met in *