Geart Tigchelaar is moannedichter fan febrewaris by RIXT. ‘Needpakket’ is syn twaadde moannegedicht.
needpakket
Hounspolder
Geart Tigchelaar is moannedichter fan febrewaris by RIXT. ‘Hounspolder’ is syn earste moannegedicht.
hounspolder
lêze kin ik net
buordsjes fan hjir net briede
sykje mar in oar plak
binne oan my net bestege
fleane kin ik wol
en dat hiele einen
yn febrewaris kom ik
út afrika nei nederlân
sûnder te tanken
of in gehakbal yn sjú
navigearje kin ik as de bêste
sûnder gps en lânskaart
nettsjinsteande al jim ljochten
bebouwing en lânhonger
briede kin ik ek
al gau in aai as fjouwer
fyn marris in plakje
foar in moai nestke
ik sei al
lêze kin ik net
dus wat in reade list is
wit ik net
dat ik dêr op stean
fernuveret my net
fernuverje kin ik dus ek
oer it feit dat jim my grutsk neame
kening fan ’e greide
botte keningsgesind binne jim oars net
it lit him riede hoe’t jim omgeane
mei bisten dy’t net fan adel binne
prate kin ik net
dichtsje dan wol wer
dus ik einigje mei rym
wat in ferskuorrende kolder
dat jim bouwe yn ’e hounspolder!
Harkje nei dit fers op Soundcloud
Feroaring
Aukje-Tjitske is dichter fan de moanne Jannewaris 2026 by RIXT.
Se set it gedicht ‘Feroaring’ út har bondel Geosmine (2025) yn it moanneljocht:
‘As ik it nijs folgje, krij ik gauris pikefel en langje ik nei feroaring. Dêr giet dit fers oer. Ik moast dêrby ek in bytsje oan it gedicht ‘De rop om Doede’ fan Hidde Boersma tinke en de moaie opbou yn it gedicht ‘Wer net’ fan Harmen Wind. En fansels foaral oan it flintereffekt. It moaie oan dat effekt is dat lytse dingen derta dogge en feroaring teweech bringe kinne, ek al fielt in inkelde stap faak sa lyts en sinleas. Ik tink dat der mear minsken langje nei feroaring, mar hokker feroaring dat krekt wêze moat, is noch net sa dúdlik.’
Feroaring
it begjint mei in sigentsje
datst allinne mei de lippen heine kinst
foar’st it witst, blaast it fuort
mar mei in flinterke gelok
wurdt it in twirre
in brekking in heal idee
as it oanboazet ta in flaach,
silst it sjen oan ‘e beammen
sil it oer dyn wangen aaie
groeie ta in pûst in wyn
in oertsjûging dy’t minsken fynt
tûken hieltyd hurder swaaie lit
en dan – in net te hâlden stoarm
dat fluitet om dyn oandacht
dy de siken benimt dy bespringt
alle eangst fuortblaast
dy de kop wer skerp raast
it sil oer de seeën bolderje
alle lannen kriten nij dwaan
oer woastinen bosken prairies jeie
sjonge dûnsje dichtsje
oarloch dien jaan
al it kromme rjocht draaie
de fraach is no:
hokker flinter ha wy nedich
hokker wjukslach
Ut:
Geosmine; gedichten van een geurende aarde (2025)
Net brekke
Aukje-Tjitske, stedsdichter fan Terneuzen, is moannedichter fan jannewaris 2026 by RIXT. ‘Net brekke’ is har earste moannegedicht.
Net brekke
Der brekt hjir neat
ik wol gjin diggels fiele
lymje alle stikken
dyn hert dyn fuotten
dyn holle dyn eagen
benammen dyn eagen
Der brekt hjir neat
ik wol gjin barsten hearre
gjin lang piipjen
fan in sikehûsmonitor
Praat leaver
fan in ûnderbrekken
in ûnderbrutsen steat
dy’t aanst – as ik myn eagen iepen doch
gewoan wer mei dy fierder giet
Memmerook
Myrte Marije Veenbaas is dichter fan de moanne Desimber 2025 by RIXT.
Desimber is in moanne fan ôfskie: it jier is hast foarby, it tsjuster freget om weromlûken en de beammen litte har lêste bledsjes los. Noch noait hat desimber foar my swierder west as no, yn 2025: it jier dat ik ús mem ferlear. Mar desimber hat har funksje – rouwe dochst net yn oermjittich sinneljocht; dêrom haw ik derfoar keazen om in fers oer ús mem yn it skimerjende moanneljocht te setten. ‘Memmerook’ (Ensafh, 2024) giet oer ôfskie, nammentlik oer de fielbere oan- en ôfwêzigens fan ús mem yn it hûs dêr’t ús heit yn wenjen bleau nei de skieding. It fers is in oade oan har ierdske wiisheid, de boaiem dy’t se my joech en de gruttens fan har wêzen dy’t bliuwt. It fers besiket de spanning tusken loslitten en kontinuïteit fielber te meitsjen: in prekêre balâns.
Oanspiele
Myrte Marije Veenbaas (1986) is moannedichter fan desimber en hat keazen foar in fers oer har mem dy’t yn 2025 hommels ferstoar, passend by desimber: in tsjustere moanne dêr’t loslitte en de ein yn sintraal stean.
Oanspiele
Ik sette ôf yn ’e eftertún
boarte sidekrûp mei in krobbe
hy rûn fuort dat ik gong nei de bijen
we songen en frieten huning
de wyn blaasde bernestimmen
oer in sompe mei blommen
ik plôke in fioeltsje en ferdronk
net, in beam op jierren joech my in hân
ronfelige fingers wiisden nei de hurd
mar ik woe de klippen fan it trepsgat op en sprong
spielde oan op it kleed, sâlte raffels yn ’e eagen
mem lei te lêzen op ’e bank –
de weagen dunen op har sykheljen
Oerlibje
Carla van der Zwaag is dichter fan de moanne novimber 2025 by RIXT.
Yn it moanneljocht
Koroanatiid is faaks al wat ferjitten. Dochs wiene it spannende jierren.
De Ljouwerter Krante die in oprop foar de side ‘Samen Thuis’ om as iepen poadium te tsjinjen foar wat it by minsken teweech brocht. Sa wie der ek in side mei gedichten dêr’t op 7 april 2020 myn gedicht ‘Oerlibje’ pleatst is.
Dit gedicht wol ik fiif jier letter yn it moanneljocht sette om’t ik my der fan bewust bin dat it sa wer barre kin, mei in oare fariant, firus of baktearje.
Oerlibje
Neakene ruten dêr’t in fûgel
mei dompich bûns in ôfdruk efter liet
litte my in frjemde wrâld.
De tillefyzje koarret firusfeiten.
Ferskûle yn bank’s hoeke
konsumearje ik mei iepen mûle
dizze koroanabrij.
Allyk de bleate ruten
besykje ik duldsum
de tsjustere moares
yn my te smoaren en
núnderje
You never walk alone.