Kammeraat

In drôf gedicht fan Syds Wiersma

Kammeraat

Earder hjoed noch op ’e skurte
nimst it dierke út ’e plasse bloed,
draachst it stadich de strjitte oer
nei dêr’t it krekt likegoed
as dy de dei begûn, de jûn
yn ’e lea sakje liet. De dea,
is it libben dêr in bouwurk foar
dan leit er no rêstich en klear
ûnder syn aanst bloeiende 
klimmerbeam.

Jou in reaksje

It e-mailadres wurdt net publisearre. Fereaske fjilden binne markearre met in *