Ypie Bakker, moannedichter fan oktober, set har gedicht ‘Kastanjemantsje’ yn it moanneljocht. Se seit deroer: ‘Dit fers giet foar my net allinich oer de natuer en hjerst, mar ek oer in herinnering en in ynsjoch dat yn e hjerst fan myn libben my tafallen is. Boppedat fyn ik dit fers sa by it neisimmerwaar fan de ôfrûne dagen passen.’
Kastanjemantsje
ierde wazemet moas en
dea blêdeguod wurch
hinget sinne oer ’t hiem
iepenbarsten parrefleis
yn wietejasse-gers rûkt
fergonklik swietbedoarn
op dizze okergiele dei
litsto dy sûnder opskik
oan my sjen neaken
de skyl brutsen
lykas dyn eagen
bern fan in mem
dy’t de kaai meijoech
oan âldizerman
neisiet mei trochskode
namme hiest leard te swijen
te knikken as it moast
wiest in pleister op ‘e wûne
mar hast de kaai nea krigen
op dizze okergiele dei
listo dy sûnder opskik
oan my sjen —
it ljocht is minder skerp hjoed
Ut: Ensafh, nû. 3, 2026
Prachtich Ypie, yntins!