Foarby

de kachel jout súntsjes har waarmte frij
kâlde rein tikket treurich sankjes
tichte kleden ûntnimme elts klear sicht

ik sit yn de hurde stoel dêr’t heit
ea hiel syn wrâld oerseach, mem
mimerjend surrogaattee ynskonk

de âldeklonje draacht de romte
de klok nimt jit harren tiid
mar it oertallige is ynpakt

feroaring hinget oer it hiem
en yn ’e fierte it net te ûntrinnen lûd:
foarby, foarby