De takomst fan BF Nederlân

It tredde moannegedicht fan juny 2020 fan Geart Tigchelaar

Foto: Geart Tigchelaar

 

De takomst fan BF Nederlân

natoer hâldt op te bestean dêr’t in minskehân
delstrykt earst leaflik al gau ta in fûst slacht alles
lytsman is nimmen mear yn it lân dat gjin lân is
fersnipele knipt en plakt ta in wangedrocht en
beholden fan ’e drinkeldea mei diken deltawurken
skaad slacht del fan wynmûnen en in inkelde
helikopter dy’t de arbeiders nei en fan har wurk
yn it lân dat gjin lân mear is mar yndustrygebiet
mei grutte kavels boulân, greide, in inkelde pleats 
dêr’t gebou, dyk, auto út it stee wrotten binne
troch fabryk, sinnepark en trekker want dêr’t net
mear te libjen falt hawwe de minsken harren
te wenjen setten oer de grinzen hinne en it lân dat
gjin lân mear is opjûn oan de wolfeart allinnich
om’t wy trochfokke trochfokke trochfokke oant
it skom ús út ’e bek hinget en de fersmoarging
eksportearje yn lyts lantsje moat grut tocht wurde
mei oars net as oerbleaune boeren en opsichters
treinen binne allinnich frachttreinen frachttreinen
frachttreinen fansels draaie havens en skiphol
op folle toeren dat hoech ik dy net te fertellen
mar de natoer dan fregest hat ’m altiten rêden
dat hat altiten sa west dat sil altiten sa bliuwe
bist en plant siket mar in oar hinnekommen as
yn it lân dat gjin lân is de wrâld is grutternôch
it ferlet oan fretten noch grutter wy pompe
pompe pompe de mage fan ús ferlerne heitelân
leech oant elkenien syn of har gerak kriget
dat ommers is foarútgong en takomstbestindich

 

it blokje r

it blokje r

tedeintedeintedein
tedeinteleintlein
treintreintrein

ik haw lang socht
ûnder kast en bank

op it lêst skjin myn nocht
sa lei dêr it blokje r

no jou ik oeral sin
en wurden oan

tedeintedeintedein
tedeinteleintlein
treintreintrein

jûns sit heit op syn plak
en sjocht nei lju yn pak
dy’t sizze fan fleantúch,
nasjonaal, skiphol 
en jild hannenfol

hearst it drekst se binne
it blokje r kwyt

krekt as heit dy’t ropt kofje!
stil! sit ik te stinnen op in plan

want fan my meie se it blokje r
ha der in oeribelen soad oer

tedeintedeintedein
tedeinteleintlein
treintreintrein

se bouwe ynternasjonaal
treinspoar mei romte en natoer
brekke sa it misbaksel fan
loftfersmoarging ôf

as it blokje r troch ûngemak ferdwynt
ûnder boekekast, bank of yn stofsûger

bliuwe genôch blokjes oer
om leaf mei te boartsjen

bist
beam
plant
blom

takomst

 

Meldpunt Min Frysk

Meldpunt Min Frysk is Geart Tigchelaar syn earste moannegedicht fan juny 2020

Meldpunt Min Frysk

de fraach dy’t elk him of har
is wannear bist in brave boarger

ast fia in klikline buorlju ferlinkst
of ast dy dêr krekt oer stil

latinte nsb’ers komme oan har gerak
en steane mei it fingerke by it rút op

de lêzer moat witte ik oardielje
net hâld my fier fan regelneukers

wol soe ik drekst de tillefoan
as der in meldpunt bestie

dat strieminne Frysk dat ik út mûlen
fan myn brave meiboargers hear

hoe’t de wrâld derhinne leit

hoe’t de wrâld derhinne leit is Jan Kooistra syn twadde moannegedicht fan maaie 2020

Foto: Geart Tigchelaar

 

hoe’t de wrâld derhinne leit

dat in famke foar in stikkensketten rút
sachtsjes sit te gûlen yn in romte
dy’t ienris yn in hûs de keamer wie
dat in frou nei dat famke sjocht
troch de gatten yn ’e muorre en
de hongerpine fan har berntsje fielt
is hoe’t de wrâld derhinne leit

dat in oerbosk yn in dei of tsien
feroaret yn in deade flakte en fisken
fersûpe yn plestik en pestisiden
dat in bytsje tsjeaf yn ’e bak bedarret
mar in gruttenien yn pracht en
praal libbet en ús syn wetten stelt
is hoe’t de wrâld derhinne leit

dat in firus om him hinne slacht as in
hongerige wolf, miljoenen behimmelet
en wy as earme skiep lamslein binne
dat lucht en loft skjin en helder wurde
bisten wer komme doarre op âlde grûn
wy ús besauwe en der neat fan leare sille
is hoe’t de wrâld derhinne leit

dat wy aanst wer foar in pear rotterige
sinten nei lúkse oarden fleane oer
stjerrende oseanen en folle krottewiken
dat in mankelike skriuwer foar it rút
stoarret nei de heuvels yn ’e fierte
him omdraait, dan dy iene sin betinkt
is hoe’t de wrâld derhinne leit

Oardelskonkje foar Bartle Laverman

Yva Hokwerda:

“Ik ha oait in kear by Bartle en syn frou foarlêzen, yn de tún, mei Elmar en Remco, Sytse en Sito û.o. Wol 12 jier lyn as it net langer is. Sûnt ik wer yn Snits wenje is de Griene Dyk in favorite fytsrûte fan my en dan sjoch ik altyd nei syn tún. (Sjoch ek de foto en myn gedicht Transfytse fan 13 juny 2019 op Rixt. Dat is dêre).”

Foto: Geart Tigchelaar

 

ik mocht dêr ienris foarlêze
simmergrien
op bleate fuotten wêze

Griene Dyk
- Bartle syn tún

Sykje nei in faksin

RIXT-dichter Janneke Spoelstra wie ien fan de gasten yn Cultuur aan Huis fan 12-05-2020. It item mei Janneke begjint op 16:10. Klik op ‘e foto.

Lês hjirûnder it fers dat se foarlies.

Sykje nei in faksin

Foardat oaren ek wisten dat ik
dichter wie, learde ik in fak
en troch in mikroskoop
it grutte yn it lytse te sjen

immen rôp: ‘kom hier es,
is dit in bacterie of een virus?’
ik tocht altyd: hoe sjogge se ús?

en learde hoe’t se diele, flugger as
Facebookberjochten har ferspriede
úteinlik wie Slauerhoff ek dokter
wurden en Leo Vroman biolooch

mei omkearde hannen siet ien
oan ’e knoppen en de learaar sei:
‘hee, hoe melke se de kij by jim
op ’e pleats?’ lytse-bistjes-boeren
wiene wy, gjin opbringst oars as
op lytse skaal, ien sei: ‘as ik
oan al dy aminosoeren yn
myn liif tink, dan knap ik hast!

en ik knope it yn ’e earen dat in
professor sei: ‘óárloggen wurde
troch mikro-organismen besljochte,’
gôh, tocht ik doe, miskien,
tink ik no, kinne se der ek troch
ûntstean, soms bin ik deabenaud
en dan haw ik noch net iens koroana

wy wiene thús noait net sa tuterich,
mar mem, o, mem, wat wol ik dy no
graach in tút jaan, al wiken is myn
grutste eangst dat ik dy’t my it libben
joech, it libben ûntnimme soe

en wylst wy ús elk yn ús eigen sel
opslute, hát in firus net iens in
selwand, in firus nimt gewoan de
kontrôle oer, yn ’e gasthear-sel

ja, ik wit in bytsje fan wat der omgiet
yn ’e grutte lytse wrâld, it wie in
nommel fak dat ik learde, mar doe’t
de wurden hieltyd lûder rôpen, waard
ik stadich mear de dichter, en soms
freget immen of eat om in fers, sa’t
Fedde Schurer skreau: ‘in dichter is
in minske dat in fers skriuwt as
syn folk derom freget’, no ja,
hy skreau fan ‘fint’, net ‘minske’

it is mar wat jins ropping is
myn broer loadst einepiken
de krisis troch nei de sleat

en wat is de ropping fan de
eamelders dy’t út alle kieren
ûnder de flier wei komme, as
talkshowgasten, se fleane by
de ruten en de muorren op
en dan steane nóch 90 fan de
100 fleanmasinen oan ’e grûn

wat gjin aksjegroep slagge, krijt
sa’n skytminiskúl dieltsje dna of rna
klear, oft dat no syn ropping is of net

en skjin is de loft, as desennia lyn
doe’t ik in fak learde, miskien as ik
der yn trochleard hie, wurke ik no
oan in faksin, miskien hie ik jimme
dan rêde kinnen, miskien makket in
gedicht in hiel lyts bytsje ymmún